Over drie jaar wil ik stoppen

ik kan het me niet voorstellen

Projectmanagement is nodig bij een bedrijfsovername

Over drie jaar wil ik stoppen

Ondernemers vertellen:

Mijn situatie is bijzonder, ik heb een bedrijf opgebouwd en heb daarin al mijn energie en geld geïnvesteerd. Natuurlijk heb ik goed geleefd. Het probleem is dat ik nu 63 jaar ben. Er is geen opvolger en ik wil een keer stoppen om meer tijd aan mijn hobby’s te besteden.

Ik ben echter het gezicht van het bedrijf en zonder mijn inzet loopt het hard achteruit. De mensen die met mij werken, die ken ik al heel lang en we zijn een hecht team. Maar iedereen heeft zo z’n rol, net als ikzelf. Ik geef mijn bedrijf de persoonlijkheid waar klanten nog steeds op afkomen. Toch krijg ik van hen steeds vaker de vraag: “Hoe lang ga je nog door?” De producten die we leveren hebben onderhoud nodig en de angst is dat het een keer ophoudt. Ik snap dat wel. Om deze reden heb ik Christiaan gebeld.

Ons eerste gesprek was verkennend. Ik heb verteld over mijn bedrijf, mijn passie, die ik nog steeds voel voor wat we daar doen. De mogelijkheden die ik zie voor het bedrijf en mijn eigen positie. Het feit dat ik op termijn wil stoppen was de aanleiding om het gesprek te hebben, daar hebben we het zijdelings over gehad. Ik kreeg een aantal vragen, waar ik niet direct antwoord op kon geven. De vraag of mijn bedrijf in zijn huidige staat een waarde heeft, is niet direct te geven. Ik begreep dat het een vraag was om mijn bewustzijn te triggeren. Natuurlijk was ik me bewust dat die vraag twee mogelijke richtingen heeft. Heeft het bedrijf waarde mét of zónder mijn aanwezigheid?

 

De vraag over hoe het personeel zou reageren als het bedrijf ophoud te bestaan, dat was een schok voor mij. Daar had ik niet aan gedacht. Al pratend, hebben we zo vele opties besproken, zonder het over mijn eigen positie te hebben. Aan het eind van het gesprek vroeg Christiaan mij, wie er voor mij belangrijk zijn in het nemen van beslissingen over mijn toekomst en dat van het bedrijf. Ik kon daar een duidelijk antwoord op geven. Als het over mijn eigen toekomst gaat dan is mijn partner belangrijk en voor het bedrijf is het mijn partner en de boekhoudster die al 15 jaar min of meer mijn rechter hand is.

Christiaan vroeg aan het eind van het gesprek, mag ik ze interviewen en uitnodigen voor een volgend gesprek? Voordat ik kon antwoorden voegde Christiaan toe: “Dit voelt als de regie uit handen geven”. Zo voelde het ook en ik was er niet klaar voor. Voor Christiaan was dat geen punt. Hij vroeg mij om voor mijn bedrijf een nieuw bedrijfsplan te schrijven en aan te geven wat er nodig is om dat bedrijfsplan te realiseren. Voor mij was dat verwarrend, waarom? Ik ga toch stoppen. Daarop zei Christiaan: “Dat is maar de vraag. Als je bedrijf potentie heeft dan kan dat misschien, als je bedrijf geen potentie heeft dan wordt het een heel ander verhaal. In dat businessplan kom je in het hoofdstuk management, jouw positie tegen.”

 

Christiaan gaf aan dat hij benieuwd was hoe ik daar invulling aan ging geven. We sloten ons gesprek af en ik had het gevoel dat ik meer vraagtekens had gekregen dan oplossingen. Christiaan vroeg mij om me vooral te richten op het bedrijfsplan en alle statements die gemaakt zijn vandaag nog een keer te overdenken. De volgende afspraak was over twee weken.

 

In die twee weken gebeurde er veel. In het weekend werkte ik aan het bedrijfsplan van mijn bedrijf. Maar dat voelde niet goed. Ik had de neiging om mensen te bellen en te vragen wat zij ervan zouden vinden. Na het weekend belde ik Christiaan en deelde mijn gevoel en onrust. Hij vroeg door over mijn worsteling. Het was de worsteling tussen zelf doorgaan en stoppen. Waarbij het eerste niet reëel was. Het voelde vreemd. Christiaan vroeg of ik er zelf uit ging komen of dat hij mijn partner en de boekhoudster er bij mocht betrekken. Nu begreep ik waarom die vraag in ons vorige gesprek gesteld werd. 

Ik had met mijn telefoontje naar Christiaan aangegeven dat ik moeite had met mijn eigen positie in het bedrijfsplan. De eigenlijk vraag was niet het bedrijfsplan, maar hoe omschrijf ik mijn bedrijf waar ik geen deel meer van uitmaak? Had ik mezelf onmisbaar gemaakt? Ik werd er onrustig van. Mijn partner en de boekhoudster waren nodig om te reflecteren en mijn onrust een plaats te geven. Ik begreep ineens dat deze discussie mij meer deed, dan ik eerder gedacht had. Ik ging akkoord met een interview met mijn partner en de boekhoudster en we zouden voor het volgende gesprek beide dames uitnodigen. 

Na dit telefoontje beseft ik, dat ik de eerste stap had gezet in een proces waarin nog vele stappen gezet gaan worden. Door het bespreekbaar te maken is er geen weg terug. Het krijgt nu een eigen dynamiek. Maar ik ben blij met hoe het gaat. Een overname is meer dan een financiële transactie. Het gaat om het klaarmaken van het bedrijf voor overname en het uitfaseren van mij als vertrekkende DGA.

error: Content is protected !!