Afscheid nemen van je bedrijf

De nieuwe werkelijkheid

Ondernemer Henk vertelt.

Op weg naar huis kreeg het ineens benauwd. Dat had niets te maken met mijn ademhaling of fysieke gesteldheid. De gedachte niet meer verbonden zijn met mijn bedrijf, greep me naar de keel. Maar mijn partner heeft gelijk, ik moet werk gaan maken van mijn opvolging.

Op weg van Frankfurt naar huis op een late vrijdagavond, dan heb je tijd om na te denken. De laatste telefoontjes naar de zaak lagen al weer enkele uren achter me. Iedereen is naar huis, genieten van het weekend. Ik had mijn vrouw gebeld dat het nog wel even zou gaan duren. Die had gezucht, doe voorzichtig. Voor mij was de dag geslaagd, ik had een goed gesprek gehad met een Duitse relatie. We gaan weer samen een nieuw project doen, uitdagend en met veel potentie. Maandag moeten we vol aan de bak om een en ander in beweging te krijgen. Eind volgende week moet er een eerste plan liggen. Er is nog veel verkeer en het schiet niet op, ik erger me aan alle wegversmallingen. 

Dat ik als man van bijna 60 nu nog onderweg ben! Ik had eigenlijk mijn jonge sales engineer Mark mee moeten nemen. Hij had veel kunnen leren. Maar goed, ik heb het niet gedaan, een gemiste kans. Mark is wel een leuke vent, hij doet het goed en zet zich enorm in om binnen het salesteam de zaken beter te organiseren. Hij krijgt daarvoor van mij de ruimte. We hebben daardoor een beter inzicht in waar kansen liggen. In het veldwerk, daar moet hij nog veel leren. Maar ik betrap me er zelf op dat ik hem daar nog onvoldoende voor inzet. De belangrijkste reden is dat ik het zelf nog veel te leuk vindt. Misschien is het moment gekomen om dat te veranderen. Volgende maand wordt ik 60, de jaren gaan tellen. Bij die gedachte krijg ik het spaans benauwd.

De gedachte dat ik over vijf jaar een punt achter mijn loopbaan zet grijpt me aan. Vijf jaar, dat is niets. Ik realiseer me ineens dat in die vijf jaar ik ook al mijn taken en verantwoordelijkheden moet overgegeven. Maar aan wie en ben ik daar aan toe? Gedachten schieten door mijn hoofd, de eerst volgende afslag is een parkplatz, ik verlaat de weg. Als ik stop voel ik mijn hart bonken, wat is dit: angst? Angst voor iets dat ik niet onder controle heb? Ik stap uit en sta in de kou naast m’n auto. De frisse lucht doet me goed. Ik kom weer tot mezelf. Als ik weer instap heb ik een besluit genomen, dit wil ik niet nog een keer meemaken. Maandag ga ik iemand bellen, die mij gaat helpen om dit proces van overdracht van mijn bedrijf te begeleiden. 

De week erop zit ik aan tafel met Christiaan en vertel dit verhaal. Hij reageert: “Ja heel herkenbaar. Als ondernemer wil je controle en grip hebben op wat er gebeurd. Bedrijfsoverdracht en opvolging zijn zaken die niet vanzelfsprekend zijn in een normale bedrijfsvoering. Ze komen eens in de 30-40 jaar voor en als persoon maak je het misschien maar één keer mee. Het zal een keer moeten gebeuren. De vraag is: wat wil je?” We praten daarover door. Na dit gesprek besluiten we het project op te starten, zodat we over vijf jaar de overdracht kunnen effectueren. 

error: Content is protected !!